Մեկ տարի առաջ ճիշտ այս օրն էր, երբ որդուս՝ Ալբերտին ճանապարհեցինք Հայոց բшնակ

Մեկ տարի առաջ ճիշտ այս օրն էր, երբ ծնողին հատուկ անհանգստությամբ, բայց միևնույն ժամանակ մեծ ու անթաքույց հպարտությամբ որդուս՝ Ալբերտ Հովհաննիսյանին ճանապարհեցինք Հայոց բшնակ: Զnրակոչվելու օրն այնքան ուրախ էր Ալբերտը, որ Հայրենիքին պիտի ծա ռայի:

Հայ-ռուսական (սլավոնական) համալսարանում ուսումն ընդհատեց, որ զի նվnր դառնա, Հայրենիքի առաջ պարտքը կատարի, Հայրենիքի սահմաններն ամուր պահի:

Ալբերտս բանակ գնաց բոլորիս օրհնանքներով, բարեմաղթանքներով, հույսով, հավատով, լավատեսությամբ, բայց ավաղ… կյանքն ու ճակատագիրն այլ բան էին կանխորոշել նրա ու նրա պես շատ Հայ զինվnրների համար:

Փառք ու խոնարհում իմ հավերժ զի նվnր տղա՝ Ալբերտս…

Արտակ Հովհաննիսյան

Оставьте первый комментарий

Оставить комментарий

Ваш электронный адрес не будет опубликован.


*