Ասում էր՝ ո՞նց եմ անելու, ասում էր, ասում էի՝ մի նեղվի, Աստված մեծ ա…Միակ որդու և խնամակալի զո հվելուց հետո տիկին Աիդան մնացել է միայնակ ու անօգնական. ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ

{"source_sid":"AFABA045-304D-41B7-A9C1-B99F12A797C6_1607242980230","subsource":"done_button","uid":"AFABA045-304D-41B7-A9C1-B99F12A797C6_1607190550588","source":"other","origin":"unknown"}

Արցախյան մшր տերում զո հվшծ Էդգար Աղաբաղյանի մայրը՝ Աիդա Աղաբաբյանը միակ որդու և խնամակալի զո հվելուց հետո մնացել է միայնակ և անօգնական. ահա, թե ինչ է նա պատմում։

«Մանկապարտեզ ա, դպրոց ա, երբեք ոչ մեկը չի իմացել, որ ինքը հեր չունի։ Եթե գումարային հավաքույթի հարց ա եղել, ես եմ տվել, որ իմ երեխուն հանկարծ թարս չնայեն։ 9-ամյա կրթություն ուներ, դե սպորտի էլ էր գնում։ Բայց հետո ինքը գիտեր,

որ պետք ա գումար աշխատի, ինքը ամեն ինչը թողեց՝ գոնե ինձ դե ղորայքի գումար աշխատեր։ հետո ասեց՝ մամ, ուզում եմ սովորեմ դզել փչելը, գումարով, օրը 2000, 1000 դրամ, նայած, ինքը դեռ սկզբնակ էր։ Իրա ընկերները օգնում էին, ամեն մեկը մի քիչ մի քիչ ավել տալիս էր,

դե գիտեին, որ չէի աշխատում, ի վիճակի չեմ, թուլանում եմ։ 2015 թվից էլ չեմ աշխատել, հետո մտա մի հատ թխվածքի ցեխ, գալիս էի տուն՝ լա ցում էի, մարմինս մրմռում էի. Ես չէի իմանում, որ էդ հոտը իմ վրա ազդում ա։ Երեխես լա ցում էր, թե մամ մի գնա էլի, մի գնա։

Ու տենց, էլ չեմ աշխատել։ Ինքը ասում էր՝ ես գնամ, գամ, ես իմ բոքսը դնեմ ինձ համար, ես էլ ասում էի՝ Փառք Աստծո, հայաթը մեծ ա, ճիշտ ա հողը իմը չի, բայց դե մեծ հայաթ ունենք Էդգար ջան, ամեն ինչ կանենք։ «Ո՞նց եմ անելու», ասում էր, ասում էի՝ մի նեղվի, Աստված մեծ ա»։
Շարունակությունը՝ տեսանյութում.

Оставьте первый комментарий

Оставить комментарий

Ваш электронный адрес не будет опубликован.


*