Այս բանաստեղծությունը գտել եմ անմшհացած եղբորս հեռախոսից…մա՛մ, չնեղшնաս, որ ինձ բերեցին, քեզ երդվել էի, որ ոտքով կգամ…

Այս բանաստեղծությունը գտել եմ անմшհացած եղբորս հեռախոսից, նրա մшհից հետո․․․

Հերոսաբար զո հվшծ Յուրի Հարությունյանի քույրը՝ Նինան, գրել է․

«Մա՛մ, չնեղшնաս, որ ինձ բերեցին, քեզ երդվել էի, որ ոտքով կգամ…

Մա՛մ, չնեղшնաս, դե չհասցրեցի քեզ տամ հրաժեշտի վերջին համբույրը… Մա՛մ, չնեղшնաս այն կոշտ խոսքի, առածդ բաճկոնը չհագնելու համար…

Մա՛մ, չնեղшնաս՝ դատարկ սենյակի, պատի վրա կախված նկարիս համար…

Մա՜մ, չնեղшնաս, օջախս մարեցի, սև գլխաշոր նվիրելու համար…».

Այս բանաստեղծությունը անմահացած եղբորս հեռախոսից եմ գտել, նրա մшհից հետո։

Չեմ իմանում, ինքն է գրել, թե՞ ոչ, սակայն ըստ ամսաթվի՝ գրել է բանակ գնալուց առաջ։

Оставьте первый комментарий

Оставить комментарий

Ваш электронный адрес не будет опубликован.


*